“CLASIFICACIÓNS” DE LIBROS?!?!

lote de libros

Un ponse a buscar libros para ler no verán e acaba cunha lista de “vontades subxectivas” sempre moi longa, que pasa dende escolas moi distintas: realismo sucio, realismo máxico, modernismo…; pasando por autores inclasificables: J G Ballard, Thomas Pynchon, Richard Ford…; ata recurrindo aos xéneros como elemento clasificador: fantástica, ciencia ficción, negra… De feito, postos a pensar, existen milleiros de criterios distintos polos que un faría unha lista de libros. Polo tanto, pode servir de algo o recurrir a “clasificacións” de libros como recurso para saber “que” ler?

A esta pregunta cheguei despois de atopar en varios dos blogs que leo habitualmente referencias a unha lista chamada, apocalíptica e pretenciosamente, “1001 libros que deberias ler antes de morrer”. Nesta lista, un par de autores recollen centos de outros autores e as súas “obras de referencia”, sinalando os 1001 títulos que, segundo a súa opinión, son “da non perdere”. Absurdo. Ridículo. Unicamente unha persoa sen criterio nin gusto definido, un lector do “por non facer outra cousa”, podería recorrer á subsectividade doutro na busca dun criterio, lóxica ou pauta para escoller lectura.

Harold Bloom apuntaba como realidade inamobible que a imposición de etiquetas como “clásico” ou “obra mestra” requirían dun “consenso social” construído, sempre, sobre unhas pautas sinxelas de análise e clasificación, gregariamente denominadas “canon”. Cervantes, Shakespeare, Herodoto… son autores de “clásicos maestros” que perdurarán por sempre. Entón, porqué non facer destas pautas clasificatorias xerais unha regra de medir para aplicarlle, tamén, á literatura contemporánea?! O tempo acabou, por sorte, quitándolle a razón, e ensinándolle que Shakespeare era para os seus contemporáneos pouco menos ca un descoñecido autor de segunda fila, e Cervantes pouco menos ca un autor “caballeresco”, que é a subxectividade do tempo a que se encarga de construír acordos, e que aínda con todo estes acordos son tan fráxiles como as follas ao vento (alguén se acorda do que se dicía de Terenci Moix ou Paco Umbral… cinzas chegarán a ser a pesar de todo!).

Para a recomendación de libros nada mellor que algún cun gusto similar ao de un, recorrer a un tema ao que se lle teña agarimo, un xénero que se saiba ten produtos interesantes, un autor con referencias que convenzan a un… porque, ao fin e ao cabo, ningún lector é igual a outro. Todos lemos por motivos distintos: empezamos por distintos motivos, crecemos como lectores de xeitos diferentes, e morreremos con bibliotecas en absoluto similares. Cada un ten que buscar o que máis lle preste. Velaí a forza da individualidade nas artes, o poder do subxectivo no real e a súa vitoria sobre a obxectividade, e o síntoma de porqué serán as clasificacións coma éstas só papel mollado.

Persoalmente, cheguei a Coetzee, a través da capa dun dos seus libros, a Murakami, a través das referencias eloxiosas de Nacho, a Auster, a través da miña fascinación eterna por Nova York e o imprescindible da súa triloxía, á ciencia ficción, a través de Xabier Fariña e o seu esforzo pedagóxico e paciencia, a Shakespare, por unha fascinación indescriptible por Hamlet como personaxe e como obra (quen son, no sentido moral, Gildstern e Rosencrantz?), a Hemingway e a literatura estadounidense nos ’30, a través da miña curiosidade por un país (os USA) e a súa sociedade e historia… e así podería seguir.

Seguro que vós tedes a vosa “clasificación” particular, os vosos autores, a vosa biblioteca… e, crédeme, tan lexítima e boa é para vós a vosa, como para min a miña. Porque o importante da literatura, ao fin e ao cabo, alén de fríos criterios de sesuda explicación, e o que distingue á “boa” da “mala” literatura, é que mentres a boa emociona, a mala xera indiferencia. Pois onde empeza a “subxectividade pura”, que é a arte toda e calesquera (escrita, pintada, esculpida ou contada), en esencia e por definición, é no sentimento e na emoción, chámeselle risa, bágoa ou tremor. Pois se a arte é vida e a vida é sentir… que literatura é aquela que non provoca reacción? Ler é vivir.

Feliz verán, e feliz lectura!

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s